با نزدیک‌تر شدن جهان فناوری به نقطه عطف کامپیوترهای کوانتومی یا اصطلاحا «روز کیو» (Q-Day)، خطرات ناشی از شکسته‌شدن الگوریتم‌های رمزنگاری سنتی به کابوسی بزرگ برای اکوسیستم بیت کوین تبدیل شده است.

کیف‌پول‌های قدیمی و دارایی‌های مربوط به روزهای اولیه ظهور بیت کوین به‌دلیل آشکار بودن کلیدهای عمومی‌شان، اصلی‌ترین طعمه هکرهای کوانتومی به شمار می‌روند.

با این حال، کوری فیلدز (Cory Fields)، از توسعه‌دهندگان ارشد بیت کوین کور و پژوهشگر ابتکار ارز دیجیتال دانشگاه MIT، ایده‌ای نوآورانه را برای به تله انداختن سارقان پیشنهاد داده است:

تبدیل فرآیند سرقت به یک قمار مالی مرگبار که در آن هکر نه‌تنها چیزی به دست نمی‌آورد، بلکه دارایی‌های خودش را نیز از دست می‌دهد.

سازوکار مین‌های کوانتومی چگونه است؟

طرح پیشنهادی فیلدز تحت عنوان «مین‌های زمینی کوانتومی» (Quantum Landmines) مطرح شده است.

در این روش، مالکان کیف‌پول‌های آسیب‌پذیر پیش از ظهور کامپیوترهای کوانتومی، یک مدرک اثبات مالکیت پنهانی را درون یک خروجی تراکنش امن و مقاوم در برابر حملات کوانتومی ذخیره می‌کنند.

اگر در آینده یک مهاجم با بهره‌گیری از قدرت پردازش کوانتومی تلاش کند دارایی آن آدرس را جابه‌جا کند، طبق قوانین جدید شبکه ملزم خواهد بود معادل همان میزان بیت کوین را به‌عنوان وثیقه ضمانت همراه با تراکنش قفل کند.

پس از این اقدام، یک پنجره زمانی ۳۰ روزه برای حل اختلاف باز می‌شود.

در طول این مهلت، مالک واقعی می‌تواند مدرک پنهانی خود را افشا کرده، بیت کوین‌های خود را پس بگیرد و وثیقه قفل‌شده هکر را تصاحب کند.

نتیجه این سناریو باورنکردنی است: مهاجم دارایی خود را می‌بازد و قربانی با دو برابر موجودی اولیه از ماجرا خارج می‌شود.

این عدم قطعیت روانی و ریسک مالی سنگین، انگیزه سرقت را برای هکرها به‌شدت کاهش می‌دهد.

1.1 9 دام مرگبار برای هکرهای کوانتومی در شبکه بیت کوین!
نمودار روزانه قیمت بیت کوین در صرافی بیت پین

تیغ دولبه برای مالکان واقعی

اگرچه این ایده تله‌گذاری جذاب به نظر می‌رسد، اما ساختار زیربنایی بلاک چین یک مانع بزرگ ایجاد می‌کند.

شبکه بیت کوین قادر به تشخیص هویت واقعی فرد ارسال‌کننده تراکنش نیست. پس از دستیابی به توان محاسباتی کوانتومی، هم هکر و هم مالک واقعی می‌توانند امضای معتبر کلید خصوصی را تولید کنند.

بنابراین، این قانون وثیقه‌گذاری اجباری برای مالکان واقعی نیز اعمال خواهد شد.

به عنوان مثال، کسی که ۱۰ بیت کوین در یک کیف‌پول قدیمی دارد، برای انتقال دارایی خود ممکن است مجبور باشد ۱۰ بیت کوین امنِ دیگر به‌عنوان وثیقه تهیه کند؛ امری که هزینه و دردسر انتقال دارایی را برای کاربران قدیمی بسیار سنگین می‌کند.

سرنوشت مبهم یک میلیون بیت کوین ساتوشی ناکاموتو

مساله زمانی بحرانی‌تر می‌شود که به صدها هزار بیت کوین ساکن، گمشده و به‌ویژه دارایی ۱.۱ میلیون عددی ساتوشی ناکاموتو نگاه کنیم.

از آنجا که مالکان این دارایی‌ها دیگر فعال نیستند، امکان ایجاد مین‌های دفاعی وجود ندارد.

فیلدز در پیشنهادات تکمیلی خود سازوکارهای مبتنی بر حراج و استیکینگ را معرفی کرده است؛ سازوکاری که در بدترین سناریو می‌تواند به نابودی دائمی (سوزاندن) کوین‌های آسیب‌پذیر منجر شود تا اعتبار شبکه حفظ شود.

پیش از این نیز چهره‌هایی مانند چانگ‌پنگ ژائو (CZ) پیشنهاد قفل همیشگی کیف‌پول‌های ساتوشی را در صورت عدم جابه‌جایی مطرح کرده بودند.

این بحث‌ها نشان می‌دهد محافظت از بیت کوین در برابر عصر کوانتوم، بیش از آنکه یک مساله صرفا فنی باشد، آزمونی مهم برای تعریف حق مالکیت در سیستم‌های نامتمرکز خواهد بود.